denk aan of denk niet
nieuwe mantra’s terwijl
er niet eens oude waren
mijn rug raakt het groen
waar geen gras is – staar
plafonds & wolkenvelden
en ik zie breuklijnen
definitief noch onbekwaam
in mijn schuine wanden
die mijn weemoed dragen
wagen het wijde
weide de weegschaal
ingewijd en overvoed
met het gebrek aan
de juiste emoties
overmoedig of stagnerend
ervaar ik de evenaring
gewikkeld in sterke armen
alsof ik lakens ben
kus me (noch) waak me
en gebruik je mijn woorden
dan leen ik toch de jouwe?
en ja joh, voor mijn part
noem het liefhebben
zal ik het zingen?
zal ik het voelen?
wankelend op geen besluit
en ooit was ik een wolk
maar dat leg ik je nog wel eens uit
Geen opmerkingen:
Een reactie posten