het paard is losgeslagen
zij kon de ruiter niet meer dragen
en ik ook niet
en dan kunnen ze bij hoog en laag beweren
dat ook de rijder deel is van mijn zijn
maar denken is allang niet meer wat het
geweest is, vrinden
hij kan zijn viervoeter niet vinden
- en mocht het soms zijn vijand zijn -
door waterland en tranendal
en de paniek voorbij
en ondertussen poog ik nog
het schepsel te vangen in een
beeldspraak, zij het digitaal;
das ook niet mijn ding natuurlijk
en ooit was ik avontuurlijk
reed ook ik op zijden-rug
liefst zonder zadel want dat
leer dat rijdt zo stug
en de liefste van de wereld zegt
“denk daaraan, mijn lief”
maar mijn wereld is kleiner
donker en ontzet vandaag
en als je het mij vraagt
aai ik de vacht
streel ik de bles
met een appel in mijn hand
voer ik de angst:
en ze kwijlt
als een gek
