lief lichaam

gapende gaten genieten gisteren

in de middag nog genageld met

de klokken aan het kruis en de

reuzeviolist plus ritmesectie

geinen donkerblauwe bloemen

en een vaginale tijd

en dan de kunstenaar

geniet rood & melodieën

terwijl hij vrouwenfiguren wentelt

in grappig gips

het donker bonkt bescheiden

op mijn linker hersendelen

getuigt de tweede helft

verluidt narcisme

pervers & prachtig

godallemachtig

krijg de tyfus

krijg de pest

en voor de rest

lijf lijkt lijk
nogal kinderachtig
zeker niet zo machtig

als het denkt te zijn

23:58

half over heel en nog niet eens

goed en wel gevaren

rechtop aan het voeteneind

de riemen voor driekwart gebroken

luister lieverd, vlak onder de huid

zitten honderdéénentwintig komma drie

verstekelingen in mijn fantoompijn

te klaverjassen & sigaar te roken

jij verstopt het neon

immer is mijn ijkpunt

het vasteland en verder

ik lift van toen naar het verschiet

en vluchtig telt de toekomst:

één staat tot twee staat tot driemaal is scheepsrecht

zodoende, dus verbeeld?

liefdevol gevierendeeld

geleedpotigen & achterban

staan ons uit te zwaaien:

op weg naar het nu – het later

is ons nog niet toebedeeld

één & twee & driewerf hoezee

de ochtend kraakt het hout

beland in water, episch koud

ik spartel panisch in de nachtrust

de rest gaat met de kustwacht mee

lucide suïcide

ziedaar: de herder

met zijn  losgeslagen schapen

en hij kust zacht mijn slapen

alsof wij sterven konden

de ziener & het loo; de

wolk zet thee van appelbloesem

het laken huisvest wijndroesem;

gewurgd onder het kussen

en ondertussen

de galg op het betonnen plein

waar enkel nog de kinders zijn;

knikkerend met schedels

en ik kijk uit over het rijk

verwoest doch pijnlijk schoon

ooit was hij een koopmanszoon;

hij verkocht mij aan zichzelf

de liefde snijdt in eigen vlees

en ik bloed – bitter – honing

krijs “vergeving!” naar de koning;

smijt met lam & zeemansknopen

de beul slijpt zijn verleden:

een magiër met doodsverlangen

en zo werden wij opgehangen

alsof wij sterven konden

avondrituelen

en als de avond valt

meedogenloos met luid gekletter

en strijk ik neer op hemels-wit

snijd me per-ongeluk-expres

aan de randjes van

verdraagzaamheid

volharden is een vechtsport en

vechten is volharding met geen zicht

op vrede – geoorloofde oorlog –

het niemandsland geteisterd

met enkel ik als voel-getuige

mijn huid vervaagt; wat is het nu nog

dat mijn mij van mijn omgeving scheidt?

vader zegt: “ ooit krijg je vleugels, schat ”

en dat terwijl ik kleine stukjes vogel

opraap en in mijn tas stop

waar ze meestal door vergetelheid

een jammerlijke dood besterven

en jij hebt prachtige, verwaande theorieën

over elke lijn waar ooit een veertje zat

bruut verwijderd met een scalpel

rood-geveinsde krullen, losser op de schedel

ik spaar het op onder de wiebelende tegel

in de badkamervloer

mijn hunkering is ondervoed

weemoedig heft het eenzaam glas

opdat je nooit meer mag vergeten

dat ik ooit een engel was

de kraanvogel

eindelijk maar toch

vlij mij in de lakens

& hij is origami; zijn lijf

gevouwen rond mijn buik

waarin genezing ligt te weken

ik tast in het duister, vind het riet

licht ontwaakt & mengt zich met zijn lichaam;

hardhandig platgeknuffeld door radiator & matras

en pluizig dons in alle hoeken van de kamer

maar gaten om te vullen

zie ik niet

minnaars rusten naast mij

Arnon, Franz & W.F.H.

ik begrijp de zinnen zelfs nog

met gesloten ogen

in reflecties & in spiegels

in de liefdes-virtuoos

och, de kraanvogel, zo moedeloos

“ dat is geen slapen meer ” kirde ze

ietwat suf door medicijngebruik

en ik vlij mij in de lakens;

ets de doornspraak in zijn ribbenkast

kerf  begeerte in zijn buik

godverdomme lieverd

laat me slapen &

heb mij liever

vandaag is gisteren &

gisteren is morgen al geweest

een mussemans en twaalf buisjes bloed

een kopje thee, een schildersdoek

ik wil leren vliegen

maar de kraanvogel is zoek

waandag

er is genoeg van niets

neem zoveel je wilt

een teveel aan alles:

overblijfselen van het leefbare

dat zorgvuldig is gefilterd

jij bent substantie

ik slechts residu

groot lief schepsel, je kind eist ijs

de grote boze wolf bezoekt de kinderboerderij

en ondertussen ben ik nog

te moe om op te geven

te bezwaard om lucht te zijn

voorts de koffie, dan konijn

spreek mij niet over de toekomst

men zaait immers nog bloemenzaden

die ik straks, grillig en grotesk,

volgens kleurenschema zal vertrappen

schoon in kasten, vuil de vaat

de nog niet eens zo lang geleden

vergane glorie – mijn  vriendengroep

hang ik rottend aan het rek:

lang niet gek

het kind slaapt  boven met

het rood nog rond haar kaken

en jij daalt af met donkergrijs, het

sluiert om je lippen – te zwart voor nu –

niet iets om in mee te gaan

dankjewel & graag gedaan

en mocht ik blijven leen mij dan

het nachtlicht van je dochter:

ik heb graag zicht op wat ik waan

briefpapier

envelop vol misdaad
besmeurd met harten
ik open (ogen, benen
laptops, smsjes) en verlies
mijn tijdsgebondenheid

beter leesbaar dan jouw handschrift:
jouw verlangen – mijn hunkering
getikte brief, absurde neiging
en lichtvoetige krankzinnigheid

lader, losser, appeltaart
koffie, thee, verlaat ontbijt
ik rek me uit en voel jij dat?
zie je het voor je? kan je me
horen? als ik lief fluister, dan
hardop spreek – het is al laat:
praktisch half achterlijk

ik heb je niet gehoord, wel
gedroomd en gisteren gevoeld
de restanten rusten zacht in
mijn vensterbank & onder
mijn slaapdoordrongen kusjes
en liefelijk en liever liefs lief

en als ik later groot ben maak ik
briefpapier en sterrenthee
om mijn helderheid mee
door te spoelen; anti-gekte
in een mandje onder
liefdes-attributen

in tergende minuten
word ik wakker – tast
opzij en krijs je naam
met weinig woorden
in stille melodieën

envelop gevuld met
paranoia  en getooid
met hart & vlijt:
ik maak de balans
volledig op en verlies

mijn tijdsgebondenheid