en als de avond valt
meedogenloos met luid gekletter
en strijk ik neer op hemels-wit
snijd me per-ongeluk-expres
aan de randjes van
verdraagzaamheid
volharden is een vechtsport en
vechten is volharding met geen zicht
op vrede – geoorloofde oorlog –
het niemandsland geteisterd
met enkel ik als voel-getuige
mijn huid vervaagt; wat is het nu nog
dat mijn mij van mijn omgeving scheidt?
vader zegt: “ ooit krijg je vleugels, schat ”
en dat terwijl ik kleine stukjes vogel
opraap en in mijn tas stop
waar ze meestal door vergetelheid
een jammerlijke dood besterven
en jij hebt prachtige, verwaande theorieën
over elke lijn waar ooit een veertje zat
bruut verwijderd met een scalpel
rood-geveinsde krullen, losser op de schedel
ik spaar het op onder de wiebelende tegel
in de badkamervloer
mijn hunkering is ondervoed
weemoedig heft het eenzaam glas
opdat je nooit meer mag vergeten
dat ik ooit een engel was
Geen opmerkingen:
Een reactie posten