liftangst

omhoog ga ik (ik tel de uren af met

de claustrofoob aan mijn zij) mijn

ene hand rustend op het koude

staal (de zijne) de andere streelt

zachtjes het beton dat onder mijn

vingers naar beneden glijdt

en eenmaal boven, ver boven het

blauw & wit  (wolleke) leg het

lichaam neer in kabbelend water;

het meer (of is het zee?) dat stil

mijn verroestte lijf omarmt, één

wordt met mijn huid (gehavend)

en mij liefdevol de adem ontneemt

was dat hoe ik mijn duizend doden stierf?

en eenmaal terug op vasteland (de

aarde) de kerk gevuld met wolven die

zich één voor één mens waanden en

mij (geurig en kleurig) herbeleefden;

afwezigheid van spinnenpoten (nee)

slechts mannenhanden, slechts

lichaamsdelen die ver(der)gaan

masturberend voor het altaar

ik ontvang wel; kom dus maar

ik zag het maar ik voelde niet

althans niet dáár en niet in mijn

denken (dacht ik doch); maar

ik verwarde soms zijn handen

met poten van roofdieren; en och

wellicht dat het coyotes waren

vervelend of verveling; ik sliep niet

en kon dus ook niet wakker worden

maar ik ontwaakte toch nadat hij

een waarom uitte en ik alleen

maar trillen kon (oke; een beetje

huilen) liggend op zonneschijn

deed ik het uit de doeken

was dat hoe ik mijn duizend doden stierf?

en hij houdt mij vast en ik

knuffel hem met woorden;

dat ik pijn heb en pijn wil doen

en als ik iets verbranden moet

laat het dan hen zijn

laat het dan huid zijn

de duivelspoot

demonen

ruggelings dansend voor het altaar

en ik verlang wel; kom dus maar

ik wil wel maar ik kan niet

ik kan wel maar ik wil niet

en in mijn dromerigheid

verbied ik hem te slapen

zonder mij vast te houden

zonder mij los te laten

zonder mijn zaligheid

was dat hoe hij zijn duizend doden stierf?

en wij maar huichelen

in meineed en in rust

en ik sta slechts toe dat

enkel nog een hoofse

liefde in fabelen

mijn slapen kust