weggedoken in de coulissen
gaf ik jou de woorden terug; mijn
ogen afgewend omdat ik wist dat ze
hun waarde toch wel zouden verliezen
dus ik doe alsof je huilt
en ik – weet je wat ik kan? –
laat de balans wankelen terwijl mijn
gedachten verder reiken dan de kim
van een ademend verlangen en jij
merkbaar de luchtwegen bevuilt
weggedreven in alle ophef
mijn handen in de jouwe terwijl
jij je ijdelheden repeteert en ik blijf
ruggelings dansen met realiteitsbesef
dus ik doe alsof je zucht
en jij – weet je wat ik kan? –
met de gecastreerde onzin terwijl ik
de schets aanschouw van de lethargische
hulpvaardigheid; slechts een spotprent
die destructief de gaten vult met lucht
ver voorbij de angst en vrees
je emoties overschattend en het
vertoeven erin is even stompzinnig
als je ongenaakbaar mannenvlees
ik buig voor niemand meer
en zeker niet voor jou
en terwijl ik verder kruip
richting zogenaamd
herstel
doe wat je niet laten kunt
en op mijn manier
en op mijn manier
help ik mezelf wel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten