de zonnekoningin

een man vroeg zich ooit af

of vergeving hetzelfde is als

acceptatie; hij vergaf

immers de wereld door

haar te accepteren

en de jonge vrouw leek wel wat

op hem – al was zij dan geen

schrijver – met lijf en leden had

zij onderzocht of haar lichaam

de liefde overtrof

en ik zag de diaken de minnaar dragen

gedrieën vroegen wij ons af of hij de duivel was

of de afgevaardigde die was gekomen

uit de mensheid en de fauna om

mij te overtuigen van de alliantie

tussen dood en verderf

dus ik aai de vrouw over haar sluike haren

kus de man zo vaak ik kan; de liefde

werd gesnoeid, de lust ontluikend;

godinnenbloed gutst uit haar met elan

“wat moet ik doen?” vraagt hij per tekstbericht

“je vrouw…” fluistert ze dan

lieve koningin; grijp mij de zon niet aan

lief wezen; laat mij leven, zij smeekt me

en ik sloeg haar op haar hoofd terwijl mijn

neus beroerd werd door een kinderhand

en och, aan de andere kant:

wat heb ik te verliezen?

lichaam lijdt wel

hoofd rust wel

je kunt bijten wat je wilt

lachen in grootheidswaan

ik zeg toch niets

jij zegt toch niets

ik heb mijn tenen

en het is een mooie idee-fixe

dat ik bepaal hoe ver we gaan